Geen resocialisatie van levenslang gestrafte in tbs-inrichting

Deze hoofdrubriek bevat 3 rubrieken:

Geen resocialisatie van levenslang gestrafte in tbs-inrichting

Een levenslang gestrafte gedetineerde die zijn straf op grond van zijn psychische conditie in een gevangenis kan ondergaan, kan niet ten behoeve van resocialisatie in een tbs-inrichting worden opgenomen. Tot deze uitspraak kwam de beroepscommissie naar aanleiding van een beroep van een man die in 2000 tot levenslange gevangenisstraf is veroordeeld voor een aantal zedenmisdrijven en een misdrijf gericht tegen het leven.

De veroordeelde in deze zaak wil in een tbs-inrichting worden geplaatst, omdat hij anders geen perspectief heeft op beƫindiging van de detentie, zoals op grond van uitspraken van het Europese hof voor de rechten van de mens is vereist.

Voor een dergelijke plaatsing kan een gedetineerde in aanmerking komen bij detentieongeschiktheid, of als de in het gevangeniswezen beschikbare psychiatrische zorg niet afdoende is. Daarvan is bij deze veroordeelde niet gebleken.

De beroepscommissie acht plaatsing van een veroordeelde tot levenslange gevangenisstraf in een tbs-inrichting - met omzeiling van de gratieprocedure - niet de geƫigende weg om resocialisatie te bewerkstelligen.

Als gevolg van deze uitspraak blijft de veroordeelde gedetineerd in een penitentiaire inrichting.